Najtrudniejszy pierwszy krok.

Słowami piosenki Anny Jantar rozpocznę mój dzisiejszy post: "Najtrudniejszy pierwszy krok potem łatwo mija rok."  ;) Ja właśnie stawiam swoje pierwsze kroki przy pisaniu pracy licencjackiej. I mam głowie totalny chaos... 

Myślami przenoszę się do czasów licealnych i pisania pracy maturalnej. Dwa dni nie potrafiłam napisać pierwszego zdania. Właśnie te początkowe kilka słów określa całą resztę. Są one najważniejsze w całości - oczywiście jest to moja subiektywna ocena. Na temat pracy maturalnej z języka polskiego wybrałam: "Różne ujęcia Holocaustu w literaturze i filmie". Mój konik. Wszystko, oczywiście, nie poszło po mojej myśli, gdy stanęłam przed dylematem rozpoczęcia pisania pracy. Co innego czytać z przyjemności, a co innego z uczuciem "oddechu matury na plecach". Jednak dałam jakoś radę. 

Zobaczymy jak będzie tym razem. Mam do 15 maja oddać pierwszą część teoretyczną. I problem w tym, że kompletnie nie wiem jak się do tego zabrać. Teraz jest przerwa świąteczna, nie będę widzieć się z moją promotorką. Jestem zagubiona. Znalazłam parę publikacji, które muszę przeczytać, aby mieć ogólne pojęcie na temat zdrowia, stresu i roli kobiety w dzisiejszym świecie. ;) Wiem, że ta pierwsza część to czysta teoria, nawiązanie do literatury fachowej. Jednak, brakuje mi osoby, która podpowie mi leciutko, co mam umieścić w tym wstępie. 

Zdecydowałam się, że najpierw przeczytam całą literaturę, która do tej pory uzbierałam, wynotuję najważniejsze rzeczy, a później zabiorę się za pisanie. Innego sposobu nie widzę. Do 15 maja mam jeszcze sporo czasu, ale zauważyłam u mnie postępujący "pracoholizm". Jeśli nie robię czegoś pożytecznego czyli czytanie książek/ ćwiczenia fizyczne/ nauka - mam wyrzuty sumienia. To dobrze czy źle? Sama nie wiem. Ostatnio również zauważyłam u mnie straszne wahania nastrojów. Do płaczu potrafi doprowadzić mnie plama na spodniach czy źle ułożone włosy. Ah, jestem kobietą. Można mi wybaczyć, prawda? ;)

A jednak zmiana tematu

Już rozmyślałam nad literaturą odnośnie mojego poprzedniego tematu pracy licencjackiej, szukałam literatury i ewentualnych możliwości badań, a tu zmiana. Zmiana na: "Funkcjonowanie w roli kobiety a zdrowie u kobiet". Buch!
Trochę czasu poszło na marne, ale pogodziłam się już z tym. Wczoraj odwiedziłam nawet księgarnię, aby zakupić obowiązkowe publikacje, które będą moimi przyjaciółmi na najbliższe półtora roku. Mianowicie:

• "Psychologia zdrowia" Sęk, Heszen,
• "Psychologia stresu" Łosiak

Nie powiem, żeby to pozytywnie wpłynęło na stan mojego portfela, ale edukacje kosztuje ;) Te dwie pozycje wycenili na 90zł. Dość sporo, ale stwierdziłam, że w siebie inwestować warto. Póki jest w kogo ;) 

Brakuje mi Boga?

Witajcie. ;) Od wczoraj nie może mi wyjść z głowy jedna myśl: Dlaczego odsunęłam się od Kościoła, Boga, kościelnego niedzielnego poranka? Myślę, że to jest dobry moment, aby poruszyć ten temat na moim blogu.
Zrobię to w postaci punktów.

• Pierwszy i niepodważalny fakt: Nigdy nie mogłam nazwać siebie ateistką. Mocno wierzę, że Niebo i Bóg istnieją. "Wierzę, czy boję się nie wierzyć?" - to pytanie szybko nasuwa mi się do głowy. Zostałam wychowana przez rodziców i dziadków jako osoba, dla której niedzielna Msza Święta była niesamowicie ważna. Dlaczego? Bo tak wszyscy mówili. Zmieniło się to, gdy poszłam do Bierzmowania... 
• ... Miał wówczas zstąpić na mnie Duch Święty i uczynić mnie dorosłą Chrześcijanką. Nie stało się tak.  Przestałam chodzić do Kościoła. Nagle. Książeczka "Bierzmowania", w której skrzętnie musiałam zbierać podpisy za każdą Mszę [ różaniec, Gorzkie Żale etc.]  przeważyła szalę. Zrozumiałam, że nawet ksiądz, który przygotowywał mnie do przyjęcia tego sakramentu nie rozumiał, co w tym jest naprawdę ważne... 
• ... Zwątpiłam. Nie w Boga. W Kościół. Moja mama powtarza mi, że źle robię, że powinnam chodzić spotkać się z Bogiem, nie z księżmi. Odpowiadam: "Przecież Bóg jest wszędzie. Nie potrzebuję słuchać kazań o polityce, antykoncepcji i potępianiu homoseksualistów."
• Drugi fakt: W Kościele źle się dzieje. Każdy człowiek, który chodź trochę interesuje się sprawami bieżącymi, wie że coś się popsuło.
• Chcę dać Kościołowi kolejną szanse. Chcę znów zacząć chodzić w niedzielę na spotkania z Bogiem. Bo mi go niesamowicie brakuje. 

Oto takie moje krótkie podsumowanie uczuć wewnętrznych. Zacznę od niedzieli. Zobaczymy czy Kościół zmienił się od mojej poprzedniej wizyty. Pozdrawiam Czytelników ;)

Początki, początki.

Zaczyna się. Od dwóch tygodni mam przyjemność uczęszczać na seminarium ;) Wybrałam sobie Panią Prof. która z zawodu jest psychologiem klinicznym. Nie wiem, czy ten wybór był odpowiedni. Na pierwszym roku miałam przedmiot o ładnie brzmiącej nazwie "wprowadzenie nie psychologii". Niestety, to tylko nazwa. Zajęcia były prowadzone w najmniej odpowiadającej mi formie, czyli byliśmy zmuszeni do robienia prezentacji na wybrane tematy. Taki przekaz wiedzy mi zupełnie nie odpowiada z prostego względu - nigdy nie wiem, czy zawarte w niej informacje są rzetelne i wystarczająco wyczerpujące. Oczywiście, mogłabym usiąść w domu przed olbrzymimi tomami "Psychologii" Strelau, jednak nie posiadałam wówczas tyle wolnego czasu, aby w pełni oddać się jednemu przedmiotowi.

Wracając do sprawy, teraz te braki wychodzą, bo de facto jak mam uczyć się psychologii zdrowia [bo akurat teraz referujemy wiadomości z tego zakresu], nie posiadając wiedzy z psychologii ogólnej? Jestem w kropce. Jak zawsze zgłosiłam się do wymagającego promotora i na każde zajęcia musimy przygotowywać się z wyprzedzeniem, aby prowadzić z Panią Prof. rozmowę-dyskusję. Wczoraj spędziłam około 3 godzin nad wałkowaniem tekstu na temat "stres a zdrowie". Nie chodzi o poziom trudności tego fragmentu, ale o wyraźne LUKI w mojej wiedzy!

Chciałam pisać pracę licencjacką: "Stres związany z kanonem piękna istniejącym w dzisiejszym świecie". Badania planuję przeprowadzić w gimnazjum i liceum [porównać te dwa środowiska]. W tej pracy mam zamiar nawiązać do problemów żywieniowych związanych z przysłowiowymi wymiarami 90-60-90. Niestety, pani promotor bardzo mnie ogranicza pod tym względem. Kazała nam wybrać zakres z psychologii zdrowia, więc niestety mój temat, trochę wykracza poza ramy. Jednak nie odrzuciła go zupełnie, tylko stwierdziła, że jeszcze nad nim popracujemy. ;) Mam nadzieję, że mnie odpowiednio nakieruje, a nie całkowicie zmieni moją koncepcje.

Ulżyło mi, gdy o tym wszystkim napisałam, bo naprawdę czuję wewnętrzną frustracje tym wszystkim dookoła. Większość z moich kolegów z roku wybrała sobie innych promotorów [powiedzmy łagodnie - mniej wymagających]. Ja jak zwykle, sama, podwyższyłam sobie poprzeczkę. Ale praca popłaca, co nie?

The end of the story...

Witajcie. Wiem, jestem niesłowna - powiedziałam, że będę pisać regularnie, ale niestety, nie udało się... Właśnie skończyłam III semestr na studiach. Kosztowało mnie to naprawdę dużo energii. Ale warto było.

Staram się o stypendium. Mocniej niż w tamtym roku. Porażka motywuje. Przynajmniej mnie. Bardzo zależy mi na tych pieniądzach, ponieważ zamieszkam z moim narzeczonym i będzie potrzebny nam każdy grosz. Boję się tego czasu, kiedy w kawalerce będziemy skazani tylko na siebie. Wiem, że może być ciężko, ale kto nie ryzykuje, ten traci? Czy jakoś tak....

Możliwe, że nam się nie uda. Ale kiedy mamy się sprawdzić jak nie teraz? Życie ostatnimi czasy nie układało się zbytnio po mojej myśli. Spotkałam na swojej drodze życiowej parę osób, które naprawdę wiele zmieniły... Może trochę otwarły mi oczy na pewne sprawy. Może zamieszały w głowie? Jednak teraz staram się (STARAM) wrócić do normy i znów wszystko poukładać na swoje miejsce.  Mogę napisać, że padłam ofiarą "czarów"....

Grunt to spokój ;) Tylko spokój może mnie teraz uratować. Ważne, że przez te zawirowania w życiu osobistym nie zawaliłam sesji i po dwóch egzaminach mam 2 x 5.0 (na wyniki trzeciego czekam do środy).


PS. Niedawno skończyłam tygodniowe praktyki w organizacji SIEMACHA. Bardzo wiele mi dały i jestem naprawdę zadowolona, że wybrałam taką placówkę. Na pewno więcej wyniosłam z niej niż z wcześniejszych, które miałam w Domu Dziecka.

Wizyta w więzieniu

Witajcie ;) W piątek w ramach projektu socjalnego jednej z moich koleżanek z grupy, wybraliśmy się do więzienia, niedaleko Bochni. Było to dość niesamowite przeżycie, ponieważ nigdy nawet nie sądziłam, że mogę znaleźć się w takim miejscu....

Po 10 rano wielka brama się otworzyła, a w niej stanął umundurowany strażnik. Każdemu z nas odebrano dowody osobiste, telefony, pen drive'y i tego typu sprzęty. Gdy drzwi się za nami zamknęły, poczułam się jak w innym świecie. Każdy kąt był monitorowany, kontrolowany... Mogliśmy się poruszać tylko w eskorcie strażników.

Pierwszym miejscem, które było nam dane zobaczyć był to spacerniak. Na nim wówczas znajdowała się malutka część więźniów (około 30 osób). Z zaciekawieniem zaglądaliśmy do małego okienka. Ujrzałam w nim nagle parę oczu. Strasznych, przerażających oczu. Już do tego okienka więcej nie zajrzałam. Wielu ze skazanych odsiadywało karę 25 lat pozbawienia wolności, czyli wnioskując - morderstwo lub coś równie strasznego.

Później poszliśmy do sali widzeń, gdzie odbył się wykład z jednym strażnikiem w tym więzieniu. Znajduje się tam 340 więźniów. Tak jak już wcześniej wspomniałam, sporo z nich odsiaduje 25 lat. Jeden dożywocie. Było to więzienie dla recydywistów.

Gdy opuściliśmy to miejsce, poczułam się lżej. Przebywając tam, pomyślałam, jak ja bym się czuła wiedząc, że za tymi murami mam spędzić kolejne 25 lat swojego życia... Nie jestem w stanie sobie tego wyobrazić. Może to i lepiej.

Witam po długiej przerwie!

Witajcie :* Na samym początku chciałam przeprosić za taką długą przerwę w pisaniu na blogu. Wakacje spędzałam w swojej rodzinnej miejscowości, w której oczywiście nic kreatywnego się nie dzieje.

Przez lipiec chodziłam do pracy, w sklepie. Później umowa ze mną nie została przedłużona ( szef to wstrętny i złośliwy człowiek, który całymi dniami siedział i patrzył w kamery czy, aby obsługujemy wszystkich klientów). Praca po 12 godzin, czasem trzy dni z rzędu - wracałam do domu wykończona.

Sierpień spędziłam na przygotowaniach do dwóch ślubów, które mnie czekały. Na jednym z nich byłam dróżką, a na drugim świadkiem. Pomagałam w organizacji zarówno jednego jak i drugiego. Wiele wówczas się dowiedziałam, co na pewno zaowocuję, gdy zabiorę się za przygotowanie moje ślubu i wesela :)

Wrzesień natomiast przeleciał tak szybko, że w sumie w ogóle go nie zauważyłam. Mogłam wykorzystać czas wakacji korzystniej, ale jestem nawet z siebie zadowolona. Rodziców często nie było, bo wyjeżdżali na wakacje, a co za tym idzie sama zajmowałam się domem. :) Wówczas mój narzeczony pomieszkiwał u mnie, a ja mogłam sprawdzać się w roli Perfekcyjnej Pani Domu. Żartuję, oczywiście. Do perfekcji mi bardzo daleko. Ale liczą się chęci.

Na pewno przez wakacje wzbogaciłam swoją wiedzą na temat Holocaustu. Miałam na to sporo czasu dlatego, byłam częstym gościem w bibliotece. Samotne wieczory spędziłam między innymi nad:

• "Anus Mundi" W. Kielar, 
• "Byłem asystentem doktora Mengele" M. Nyiszli,
• "Nadzieja umiera ostatnia" H. Birenbaum.

 Jeżeli kogoś interesuje ta tematyka to szczerze polecam. Szczególnie pierwszą z nich. Zostaje w pamięci. 

Zbliża się październik, a co za tym idzie, kolejny rok akademicki. Mam plany, które muszę zrealizować do końca roku - czyt. Postanowienia Noworoczne. Zabieram się za nie z dniem 1 października. ;) Część z nich już zaliczyłam, ale chcę wyjść na czysto. :) Szczególnie muszę odwiedzić teatr. Chciałabym również pojechać jeszcze w tym roku do Warszawy, zwiedzić Muzeum Powstania Warszawskiego. Jednak taka wycieczka trochę kosztuje. Jeśli zaoszczędzę - pojadę.

Pozdrawiam czytelników i jeszcze raz przepraszam za tak długą pauzę w pisaniu :*